Заявка на посещение и экскурсию - 8 (7182) 61-81-59

Ш.Ш.Уәлиханов көрнекті қазақ этнографы
Осы жылы белгілі қазақ ғалымы Ш.Ш.Уәлихановтың 185-жылдық мерейтойы. Біз үшін Ш.Ш. Уәлихановтың этнографиялық, фольклорлық асыл мұрасын сақтау парыз. Әсіресе, ғалымның Орта Азия мен Қазақ Елінің тарихи аңыз – әфсаналары, мақал – мәтелдері, өмірі мен тұрмыс – салттары жайлы жазбалары құнды.
Ғұлама ғалымның этнографиялық ізденістері кіндік қаны тамған туған жерінен бастау алады. Ш.Ш. Уәлихановтың текті ортасы дарындылығы, таланты мен зеректілігінің арта түсуіне ықпал етті. Бала кезінен Айғаным әжесінен тәлім алып, ежелгі тарихи аңыздар, жыр-толғаулар, ғажайып ертегілер әлемімен танысуы, бала Шоқанның тау тұлғалық қалыптасуына зор ықпал етті.
Дара дарын ХІХ ғасырдың орта шенідегі қазақ ауылының тұрмысы мен шаруашылығын, негізгі қолөнер саласын «Егін шаруашылығы туралы», «Киіз үй», «Қырғыздардың көшіп қонуы туралы» жазбаларында сипаттады. Сонымен қатар, Сырымбет жайлы көркем суреттерін, Айғаным әжесінің бірегей портреттерін салды. Талапты ғалымның суреттері өз дәуірінің «тынысын» сезінуге мүмкіндік береді.
Ш.Ш. Уәлихановтың көркем туындылары бейнелеу өнерінің көрінісі ретінде ғана емес, сондай – ақ халқымыздың дәстүрлі киім – кешегі, қолөнері, көшпелі шаруашылығы сияқты қызықты мәліметтерді айқындайтын жоғары құндылыққа ие асыл мұра.
Ш.Ш. Уәлиханов саяхат барысында түркі – моңғол халықтарының этностық ерекшеліктерін, тұрмыстық заттарын эмприкалық түрде сипаттап, салыстырмалы талдау жүргізді. Ғұлама ғалым шығармалары қарапайым, тілдік стилі айқын, оқырманға ақпаратты толық түсінуге мүмкіндік беретін қысқа нұсқаларымен ерекшеленеді. Белгілі зерттеушінің этнографиялық еңбектерінде халық мәдениеті мен тұрмысы ғылыми объективті түрде сипатталатыны хақ. Бұл Ш.Ш. Уәлихановтың этнографиялық ғылым саласында кез келген этносты зерттеуде жанашылдық танытып, салт – дәстүрлерді жан – жақты терең зерттеп, жаңа ғылыми зерттеу әдістерінің негізін құрады.


Ч.Ч. Валиханов – выдающийся казахский этнограф
В этом году исполняется 185 лет со дня рождения Чокана Чингисовича выдающегося казахского ученого-исследователя. Этнографическое наследие Ч.Ч. Валиханова, активная деятельность по сбору и сохранению предметов устного народного творчества, запись исторических преданий и легенд, пословиц и поговорок, зарисовки жизни и быта народов Средней Азии и Казахстана, снискали исследователю неувядающую славу в казахстанской этнографической науке.
Истоки этнографической деятельности выдающегося ученого следует искать в среде, в которой родился и воспитывался Чокан Чингисович. Этнография казахского народа, представителей которого он был, буквально с первых лет жизни окружала юного Чокана. Он вслушивался в старинные исторические предания, песенные мотивы, жыры, сказки, нанизывая их как драгоценный жемчуг на нитку острой памяти. Через десятилетия это окажет сильнейшее влияние на его познания в казахском народном фольклоре и отразиться на научном творчестве.
Благоприятная среда для развития дарования Ч.Ч. Валиханова налицо, это поддержка родных и близких, хорошие материальные условия, обучение в Сибирском кадетском корпусе, общение и дружба с представителями прогрессивной интеллигенции России, все это в совокупности привело к окончательному формированию Чокана Валиханова как самостоятельного исследователя-этнографа.
Будучи непосредственным свидетелем жизни казахского аула середины XIX века Чокан запечатлел быт и хозяйство казахов, его основные промыслы и занятия в своих работах «О хлебопашестве», «Юрта» и «О кочевках киргиз». Кроме этого, им были сделаны художественные зарисовки картин из жизни домочадцев на Сырымбете, усадьбы бабушки Айганым и уникальные портреты казахов, живо передающие не только личные черты людей, но и позволяющие вникнуть в колорит и ощутить «дыхание» эпохи. Художественные работы Чокана Валиханова представляют богатый материал не только как памятники изобразительного искусства, но и имеют высокую научную ценность, позволяя почерпнуть интересные сведения по традиционной одежде, ремеслам и кочевому хозяйству и многому другому.
Ч.Ч. Валиханов помимо эмпирического описания предметов и отличительных черт быта этноса проводил сравнительный анализ тюрко-монгольских народов наблюдаемым им в период путешествий. Особенно это проявляется по отношению к казахам и киргизам.
Простой, доступный и ясный язык его произведений позволяет ярко представить объект описания и донести до читателя полную информацию. Краткие и точные, подчас мимолетные, цитаты сочинений позволяют вникнуть в предмет исследования, не теряя из виду основную тему работы.
Критический талант исследователя ярко проявился в обзоре трудов современников в области истории и этнографии, а беспристрастность и справедливость в оценке явлений культуры и быта изучаемого народа.
Все эти характерные особенности в работах позволяют с полной уверенностью говорить о многогранности талантов Чокана Валиханова, которые он с блеском применял в своей этнографической деятельности.

Специалист отдела научно-исследовательского обеспечения общей истории и этнографии Ш.Т. Мубаракова.

photo5409050670230777457photo5409050670230777458photo5409050670230777459


Көзі тірі болса биылғы жылы бес аспап шебер, талантты жерлесіміздің туғанына 85 жыл толар еді.

«Павлодар облысының атақты өнерпаздары» айдарында өнегелі ұстаз, сазгер Шәкен Рақышевтің (1935-2017) өмірі мен шығармашылығы. Рақышев Ш. Баянауыл ауданы, Жұмат Шанин ауылында дүниеге келген. Бала Шәкен өнер мен фольклорлық музыка әлеміне ерте келді. Бала кезінен бастап осы салада танылған ата-анасының өнерге деген қызығушылығы мен сүйіспеншілігімен ол шығармашылық ортада өсті. Тоғыз сыныпты бітіргеннен кейін Шәкен Алматыға барады, бірақ соғыстан кейінгі жылдардағы қиындықтар оған оқуын жалғастыруға мүмкіндік бермеді. Онда ол Совет Армиясы қатарына шақырылды.

Рақышев Шәкен еңбек жолын Шоптыкөл мектеп-интернатында мұғалім болып бастаған. Ол ән-күй, еңбек сабақтарынан сабақ берді. Сонда домбыра үйірмесін ұйымдастырды.

1967 жылы Павлодар мектеп-интернатында жұмыс істеді. Мұнда Шәкен Рақышев облысқа танымал және бірнеше рет республикалық, облыстық байқаулардың лауреаты, диплом иегері болған домбыра оркестрін ұйымдастырды. Алюминий зауытының Мәдениет сарайында Ертісеркесі жастар домбыра оркестрін ұйымдастырды. 1980 жылдары оның Ақтоғай ауданының Октябрь ауылдық мәдениет үйіндегі фольклорлық ансамбліне халық фольклорлық ансамблі атағы берілді.

1992 жылы «Екібастұз көмір» өндірістік бірлестігі жанындағы С. Торайғыров, Бұқар жырау және т.б. мерейтойлық шараларына қатысқан Шалқыма халықаспаптар ансамблін ұйымдастырды. Рақышев Ш. - талантты музыкант, сазгер, республикалық Үкілідомбыра байқауының жеңімпазы. Ол өз музыкасында Ақан сері, Жаяу Мұса, Иса Байзақов, Майра, Естай сынды әнші, сазгерлердің музыкалық дәстүрлерін пайдаланды. Шәкен Рақышев - виртуоз-музыкант, барлық музыкалық аспаптарды меңгерген, музыканың аранжировкасын жазады. Композитор ретінде ол өзінің туған жері туралы әндерімен танымал Баян Әнім Керекуім, Екібастұз алтынаймағым және т.б.

1992 жылы Павлодарда әндержинағы жарық көрді. Оның кейбір әндері, күйлері Қазақ радиосының Алтынқорына енген.

М.У. Шамсутдинова ән-өнер шығармашылығы музей-үйі басшысы, Рахимов Е.О.

В этом году исполняется 85 лет со дня рождения талантливого мастера, нашего земляка Шакена Ракишева.

В рубрике «Знаменитые люди Павлодарской области» пойдет рассказ о жизни и творчестве педагога, композитора Шакена Ракишева (1935-2017), уроженца аула Жумата Шанина Баянаульского района. Мальчик рано приобщился к миру искусства, народной музыки. С детства его окружала атмосфера творчества, которая была создана благодаря интересу и любви к искусству его родителей, которые были известны в этой сфере. Окончив девять классов, Шакен поехал в Алматы, но трудности послевоенных лет не дали ему продолжить учебу. Его призвали в ряды Советской Армии.

Трудовую деятельность Ракишев Ш. начал учителем - воспитателем в Шоптыкольской школе-интернате. Преподавал пение, уроки труда. Организовал домбровый кружок.

В 1967 году работал в павлодарской школе - интернате. Здесь он тоже организовал домбровый оркестр, который стал известен в области и несколько раз становился лауреатом, дипломантом республиканских, областных конкурсов. Во Дворце культуры Алюминиевого завода организовал молодежный домбровый оркестр Ертісеркесі. В 1980-е годы его фольклорный ансамбль при Октябрьском сельском доме культуры Актогайского района получил звание народного фольклорного ансамбля.

В 1992 г. при производственном объединении «Екібастұз көмір» организовал ансамбль народных инструментов Шалкыма, участвовавший в юбилейных мероприятиях, посвященных С.Торайгырову, Бухар жырау и др. Ш. Ракишев - талантливый музыкант, композитор, призер республиканского конкурса «Үкілі домбыра». В своей музыке он использовал музыкальные традиции Ақан Сері, Жаяу Мусы, Исы Байзакова, Майры, Естая. Ш. Ракишев - музыкант-виртуоз, играет на всех музыкальных инструментах, сам пишет аранжировки к музыке. Как композитор он известен песнями о родном крае Баян Әнім Керекуім, Екібастұз алтынаймағым и др.

В 1992 г. в Павлодаре вышел сборник песен. Некоторые из его песен, кюев вошли в Золотой фонд Казахского радио.

Руководитель Дома-музея песенного творчества М.У. Шамсутдиновой, Рахимов Е.О.

фото 1фото 2фото 3


«МҰРТТЫ ОБАЛАР»

Ерте темір дәуіріндегі Орталық Қазақстанның кең аумағында таңқаларлықтай біртүрлі және тұрақты жерлеу құрылыстарын қалдырған тайпалар өмір сүрген.

Сарыарқаның батысында және шығысында, солтүстігі мен оңтүстігінде, ашық далаларда, тау және өзен аңғарларында «мұртты» қорғандар деп аталатын топырақтан және тастан жасалған қорғандар мен үйінділер немесе монументалды құрылыстары бар. Орталықтың басқа ескерткіштерінен айырмашылығы. Қазақстанда қорғандардың екі түрі де үлкен қорымдарды құра алмайды. Бір қорымда 10-15-тен аспайды.Қорымдардағы бірінші және екінші типтегі обалардың арақатынасы бірден беске немесе онға дейін, басқаша айтқанда, 3-10-нан тұратын әр қорым үшін көрсетілуі мүмкін. қарапайым қорғандар, тас жоталары бар бір қорған бар, бұл Орталық Қазақстанның барлық аймақтарында кездеспейді.

Қарағанды ​​облысының Ұлытау, Шет, Ақтоғай және Қарқаралы аудандарында екінші типтегі үйінділері бар қорымдар көбірек. Қазақ тауларының орталық аймақтарында. Басқа аймақтарда, оларға перифериялық, олардың саны біртіндеп азаяды. Жалпы, тас жоталары бар қорғандардың аумағы әбден анықталған және батыста Ұлытау таулары мен өзеннің жоғарғы ағысын қамтиды. Есіл, солтүстігінде - Көкшетау аймағының оңтүстік аудандары, шучинск мен Бурабай көліне дейін, шығыста - Павлодар облысының тегіс жоталары мен аласа гумхов аймағы, Шыңғыс жотасы мен оның жақтауы аймақтарына дейін. Оңтүстік шекара Балқаш пен Бетпақдаланың солтүстік аймақтарына жетеді.

Қазіргі кезде «мұртты» қорғандар бірнеше құрылымдарда кездесетін тас құрылымдардың күрделі жерлеу кешені болып табылады, ол үлкен бас қорғаннан және оған шығыс жағынан іргелес жатқан немесе едәуір қашықтықта орналасқан және одан шығысқа қарай созылып жатқан шағын биіктіктегі шағын қорғаннан тұрады. ені 1,5-2 м және ұзындығы 20-дан 200 м-ге дейін және одан да көп екі тас жоталар бар.Тас жоталар жартылай доғалар түріне ие және басында және соңында қорған типіндегі дөңгелек тас құрылымдарымен шектеледі. Сөйтіп, «мұртты» қорғандар ұғымы үшеуін қамтиды. құрамына кіретін бөліктер немесе жасанды құрылымдардың элементтері: адам жерленген үлкен қорған, жылқы қорымы бар кішігірім және жер ыдыс пен тас жоталар.

Тасмола мәдениеті - скиф-сақ этникалық тобы жасаған мәдениеттің бір түрі. Бұл мәдениет Қазақстанның далалық аймақтарында кең таралды. Қорғандар негізінен тастардан тұрғызылған және бір рулар мен тайпалардың қалыптасуымен пайда болған шығар. Қорғандарда құнды заттар өте сирек кездеседі. Негізінен оларда жылқының қаңқасы немесе оның жеке сүйектері (бас сүйегі, аяқ сүйектері) немесе ат атрибуттары бар: тізбек, әртүрлі реактивті тоқалар және т.б. Шағын қорғандардан ошақтың орны, өртенген ағаштың күлі табылды. Тас үйінділердің шығысқа бағытталуы және олардың сопақша пайда болуы ғалымдар арасында әр түрлі гипотезалардың пайда болуына себеп болды. Орталық Қазақстанда жиі кездесетін «мұртты» қорғандар қосымша зерттеуді қажет етеді.

Г.Ю. Пересветов, жетекші

Ғылыми зерттеулерді қолдау бөлімі

табиғат, палеонтология және археология

КУРГАНЫ "С УСАМИ”

Обширную территорию Центрального Казахстана в эпоху раннего железа населяли племена, оставившие удивительно однообразные и устойчивые по форме погребальные сооружения.

На западе и востоке, севере и юге Сарыарки, в открытых степях, горных и речных долинах распространены курганы и насыпи из камня, земли и монументальные сооружения, получившие название курганов «с усами». В отличие от других памятников Центрального Казахстана оба типа курганов не составляют больших могильников. В одном могильнике их бывает не больше 10—15. Соотношение первого и второго типов курганов в могильниках может быть выражено как один к пяти или десяти, иными словами, на каждый могильник, состоящий из 3—10 обычных курганов, приходится один курган с каменными грядами. Такая пропорция соблюдается не во всех районах Центрального Казахстана.

Больше могильников с курганами второго типа в Улытауском, Шетском, Актогайском и Каркаралинском уездах Карагандинской области, т.е. в центральных районах Казахского мелкосопочника. В других, периферийных по отношению к ним районах количество их постепенно убывает. Вообще ареал курганов с каменными грядами вполне определен и охватывает на западе район Улытауских гор и верховья р. Ишим, на севере—южные районы Кокшетауской области, до Щучинска и озера Борового, на востоке — зону плоских увалов и низкого мелкосопочника Павлодарской области, до районов Чингизского хребта и его обрамлений. Южная граница доходит до северных районов Прибалхашья и Бетпак-Далы.

В настоящее время курганы «с усами» представляют собой сложный погребальный комплекс каменных сооружений, встречающийся в нескольких вариантах. Он состоит из основного кургана большого размера и примыкающего к нему с восточной стороны или расположенного на значительном расстоянии малого кургана небольшой высоты и отходящих от него на восток двух каменных гряд шириной 1,5—2 м и длиной от 20 до 200 м и более. Каменные гряды имеют форму полудуг и часто в начале и конце ограничены круглыми каменными сооружениями курганного типа. Таким образом, в понятие курганов «с усами» входят три составные части, или элементы искусственных сооружений: большой курган с погребением человека, малый с захоронением коня и глиняным сосудом и каменные гряды.

Тасмолинская культура — это своеобразная культура, созданная скифо-сакской этнической группой. Такая культура была широко распространена в степных областях Казахстана. Курганы в основном построены из камней и возникли, вероятно, с формированием единых родов, племен. В курганах ценные вещи встречаются очень редко. В основном в них находятся конский скелет или его отдельные кости (череп, кости ног), или конские атрибуты: узда, различные струйные пряжки и т.д. В малых курганах обнаружены место очага, зола обгоревшего дерева. Направленность каменных курганов на восток и их овальный вид привели к возникновению различных гипотез среди ученых. Курганы «с усами», часто встречающиеся в Центральном Казахстане, требуют дальнейшего изучения.

Г.Ю. Пересветов, руководитель

отдела научно-исследовательского обеспечения

природы, палеонтологии и археологии

118383478 2621153198198645 5645561410847148753 o118448191 2621153214865310 9079100750428181250 o

Уважаемые посетители, в связи со сложившейся ситуацией COVID-19 музей перешел на дистанционную работу. На страницах нашего сайта, а также в социальных сетях Instagram, Facebook мы будем знакомить вас с нашим музеем. Экскурсии, лекции, познавательные посты будут теперь публиковаться в режиме онлайн. Сегодня мы предлагаем вашему вниманию одну из рубрик «Экспонат», в которой будет отражена история появления старинных вещей. И сегодня мы вас познакомим с интереснейшим раритетом – венецианское зеркало, которому насчитывается порядка 200 лет.

Данное зеркало принадлежало одному из павлодарских купцов. В него посмотрелись почти все жители Павлодара. После 1918 года, когда оно было конфисковано у владельца, его отдали в наш театр, а с 1960 годов отдано на сохранность в музей. Венецианские зеркала отличались высоким качеством.

Оно так хорошо сохранилось лишь потому, что венецианские мастера добавляли в отражающие составы серебро, бронзу и даже золото. Стоимость такого зеркала равнялась стоимости небольшого морского судна. Секреты изготовления таких зеркал долгое время не разглашались. Если приглядеться к зеркалу ближе, то можно увидеть как оно сверкает словно снег под вечерним фонарем.

Ну, а появление первых зеркал относится еще к бронзовому веку, когда наши предки пытались шлифовать металлические диски из золота, серебра, олова и меди. Возраст этих зеркал составляет 5 тысяч лет.

Лишь начиная с XI столетия в исторических летописях появились первые упоминания о зеркалах из стекла, которым вначале покрывали полированную пластинку из металла. А позже в XII-XIII веках в качестве металла стали использовать свинец. Спустя век, сплав заменили на оловянную амальгаму, которую получали, наливая на лист оловянной фольги ртуть.

К началу XVI столетия зеркала стали изготовляться в цеховых мануфактурах. В 30-х годах XIX века в качестве металлической основы под стекло стали использовать серебро, которое наносилось на листовое серебро, движущееся по конвейеру. Затем шёл тонкий слой меди, а потом оба слоя покрывались лаком. Эта технология в производстве используется и по сей день.

IMG 9727сжIMG 9710сжIMG 9705 сж


Сегодня редко можно встретить человека прошедшего трудовой путь от рядового сотрудника до руководителя родного предприятия. Примером такого пути является руководитель областного историко-краеведческого музея им. Г.Н. Потанина Нурахметова Г.Б. После окончания КазПИ им. Абая в Алматы она начала работать учителем истории. В 1989 году пришла работать в музей в должности младшего научного сотрудника. Однажды заболев музейной работой, Гульнар Баркеновна стала патриотом   этой благородной профессии, с сопутствующими « побочными» действиями - ненормированный рабочий день, задержка низкой зарплаты в 90-х, работа в праздничные и выходные дни… Вскоре умного и исполнительного сотрудника назначили заведующим отделом древней истории края. Обратив внимание на большой пробел в освещении казахской этнографии в экспозиции музея, Гулнар Баркеновна стала больше внимания уделять изучению этой темы. По ее инициативе организованы этнографические экспедиции по области, с целью изучения местной истории, фольклора и пополнения фондов музея интересными этнографическими предметами. С участием Нурахметовой Г.Б. была построена первая музейная экспозиция по казахской этнографии, привезена из Кызыл - Орды юрта. Став в 2002 году заместителем директора по научной работе, ею были организованы этнографические экспедиции с серьезным научным подходом, с привлечением местных и российских ученых. Экспедиции были не только по региону, но и по приграничным районам России, в места компактного проживания казахов. Результатом этих экспедиций было большое и качественное пополнение этнографической коллекции музея, выпуск научных изданий: «Материальная культура казахов кон. XIX– нач. XX вв. в коллекциях областного историко-краеведческого музея », «Материальная культура славянских народов кон. XIX– нач. XX вв. в коллекциях областного историко-краеведческого музея », «Этнокультурные исследования комплекса Акколь-Жайылма» и научно-практические конференции.

При непосредственном участии Нурахметовой в 2005 г. был открыт «Музей под открытым небом» на территории фондохранилища. Беспокойная сама, Гульнар Баркеновна собрала творческий и неравнодушный коллектив, который с большой радостью принял новость о назначении ее директором музея в 2006 году. Идеи били фонтаном, хотелось выйти за рамки традиционной музейной работы иГульнар Баркеновна организовала первую обменную выставку в Туркестан, в музейный комплекс «Әзірет Сұлтан». По словам директора туркестанского музея павлодарская выставка была первой в этом сакральном месте. Далее с историей и культурой нашего края познакомились жители г. Тараз, Караганда, Атырау, Уральск, Семей,Усть-Каменогорск, Шымкент и г.Омск, Барнаул и Новосибирск РФ. Впервые в Казахстане, в 2007 году по инициативе Гульнар Баркеновны наш музей принял участие в международной акции «Ночь в музее». Музейная ночь стала самым ожидаемым и любимым событием горожан. Гульнар Баркеновна впервые в регионе организовала Среднеазиатскую ярмарку ремесленников, которая вышла за рамки музейного мероприятия. Музей стал центром притяжения павлодарских и республиканских мастеров - прикладников, и сейчас они с удовольствием принимают участие в музейных мероприятиях. Так, например, к областному фестивалю «Ұлы дала» музей уже не первый год является организатором Международной ярмарки ремесленников, также ярмарки организуются к городским и областным праздникам.

Еще одним реализованным проектом Гульнар Баркеновны является проект «По путям, дорогам фронтовым» - поисковые экспедиции по местам боев наших земляков на Синявинских высотах. С того времени сотрудники музея ежегодно выезжают в составе поискового отряда «Майдан жолы». В 2011 году был открыт еще один филиал музея – Музей Воинской Славы, где кроме военных раритетов из фондов музея, выставлены и экспонаты привезенные из поисковых экспедиции.

Руководитель музея наладила работу по выпуску печатных изданий музея. Ежегодно выходят научные каталоги экспонатов, журналы «Музейный альманах» и «Алтын Тамыр». При активнейшем участии Гульнар Баркеновны в Павлодаре появился новый мультимедийный музей «Ертіс». Красивая и стильная женщина, и в работе предпочитает эстетику, вкус и профессионализм. На хрупких плечах ответственность за ведущий областной музей с семью подразделениями. В 2019 году Павлодарский областной историко-краеведческий музей им. Г.Н. Потанина на республиканском конкурсе работников культуры получил звание «Лучший Государственный музей областного значения». Это победа непосредственная заслуга руководителя музея Отличника культуры Нурахметовой Гульнар Баркеновны.

Нурахметова ГБWhatsApp Image 2020 05 25 at 12.34.34

6 ақпан күні ардагерлер үйінде Абай Құнанбаевтың 175-жылдығының қарсанында «Абай тағлымы» атты керемет шығармашылық кездесу өтті.

Осы іс-шараға 1995 жылы Жидебайдағы Қарауылтөбедегі өткен ұлан-асыр тойға қатысушылар Ақсу делегациясының жетекшісі сол жылдары Ақсу қаласының әкімі Евгений Трусов, қалалық тілдерді дамыту бөлімінің меңгерушісі С. Қондыкерова, киіз үйлермен асхананың жауапты бәйбишесі С. Құсаинова, көмекшісі А. Құсаинова, шаруашылыққа жауапты В. Храмов, әнші Р. Бектаев, Қ. Точинов шақырылды; сонымен қатар ардагерлер үйінің төрағасы З. Арынов, «Нұр ана әлемі» қоғамдық бірлестігінің төрайымы Р. Сламбекова, №1, №2, №4, Жамбыл және Дөнентаев атындағы, Үштерек, Айнакөл орта мектеп ұстаздары мен оқушылары, Абай оқулары мен өлеңдерді мәнерлеп оқу сайысының жеңімпаздары, «Синяя птица» халық жастар театры қатысты. Айтулы шарада, көрерменге 1995 жылы бейнекамераға түсірілген мерейтой жаңадан цифрландырылған ретінде көрсетілді.

Е. Трусов Абай тойында өзіне арнайы берілген сыйлық Абайдың келбеті бейнеленген кілемшені және өзі түсірген бейнероликті, З. Пряникова М. Әуезовтың «Путь Абая» 2 томдық кітабын музей қорына тарту етті. Олар музейге тапсырылған өзіндік тарихи орны бар ерекше сыйлықтар болды.

«Синяя птица» халық жастар театры Абайдың «Искандер» поэмасынан үзінді театрландырылған көрініс паш етті. Оқушылар арасында ақын Абай Құнанбаевтың өлендері мен қара сөздерінен баттл өткізілсе, сонымен қатар, ұстаздар мен жастар бастамасын дамыту орталығының қызметкерлерімен әнші, киіз үйдің көркі болып қонақтарды қарсалған Р. Бектаевпен қосылып Абайдың «Желсіз түнде жарық ай» әнін орындады. Сондай-ақ, жиналғандар музей қорынан әкелінген хәкім Абайға байланысты экспонаттар, 150 жылдыққа арналған кәдесыйлар, кітаптар, журналдар көрмесі, өмірбаяндық слайдтарды т.б. тамашалады.

Осы мазмұнды кездесу барысында, іс-шараның ұйымдастырушы фототілші, өлкетанушы Жұмағали Сейтенов делегация мүшелеріне Абайдың 150-жылдығында түсірілген бейнероликтің жаңадан цифрландырылған дискіні естелік ретінде тарту етті. Кездесу өте керемет, сазды әуенге, жылы лебіздерге толы болып өтті және барлық осы іс-шара келген қатысушылар қосылып Абайдың «Көзімнің қарасы» әнімен аяқтады.

6 февраля в преддверии 175-летия Абая Кунанбаева в доме ветеранов прошла творческая встреча школьников и студентов «Абай тағлымы» с членами делегации Аксу на праздновании 175-летия Абая Кунанбаева в 1995 году в ауле Караултобе.

В данном мероприятии приняли участие Евгений Трусов, руководитель делегации (тогда аким города Аксу), заведующим отделом по развитию языков города С. Кондыкерова, хозяева «юрты» С. Кусаинова, А. Кусаинова, В. Храмов, певец Р. Бектаев, К. Точинов, а также председатель дома ветеранов З. Арынов, председатель общественного объединения «Нұр ана әлемі» Р. Сламбекова, победители конкурса Абаевских чтений учащиеся школ №1, №2, №4, Жамбылской и им. Донентаева, Уштерек, Айнаколь, народный молодежный театр «Синяя птица».

В ходе мероприятия был показан оцифрованный фильм, снятый в 1995 году празднования юбилея, фотослайд по творчеству Абая.

Е. Трусов передал в фонд музея видеоролик и подаренный в 1995 году ковер-портрет с изображением Абая, З. Пряникова книги в 2-х томах М. Ауэзова «Путь Абая». Народный молодежный театр «Синяя птица» предоставили театрализованное представление отрывок из поэмы Абая «Искандер», среди учащихся провели баттл «слов назиданий» и стихов Абая, читали стихи собственного сочинения, посвященные Абаю, сотрудники центра развития молодежных инициатив и учителя вместе с певцом Р. Бектаевым исполнили песню Абая «Желсіз түнде жарық ай».

Краевед, фотокорреспондент Жумагали Сейтенов вручил всем гостям на память оцифрованное видео о праздновании 175-летия Абая. Мероприятие закончилось масштабным исполнением песни Абая «Көзімнің қарасы».

А также была оформлена выставка предметов из фондов музея, посвященная 175-летию Абая. На выставке были представлены книги, журналы, сувениры.

IMG 20200206 WA0048 копияIMG 20200206 WA0060IMG 20200206 WA0052 копия


Біздің музейде Әл-Фарабидің 1150-жылдығына арналған «Шығыс жұлдызы» атты әдеби кеші өтті. Кешке химия және механика колледжінің студенттері шақырылды. Балалар ерекше философ, ойшыл, математиктің өмірбаянымен танысты. Әл-Фарабидің «Философия мәні туралы кітап», «Философия туралы жазбалар» шығармаларынан үзінділерін тыңдады. Ғалымдардың түсініктерімен Әл-Фарабидің маңыздылығы туралы деректі фильм көрсетілді.

Кеште студенттер музейдің ғылыми кітапханасының қорындағы кітаптар көрмесімен таныса алды. Кітаптар оқырмандарға Әл-Фарабидің өмірі мен шығармашылығы, сондай-ақ философиялық көзқарастары туралы баяндайды.

В стенах нашего музея прошел литературный вечер «Звезда востока», посвященный празднованию 1150-летия Аль-Фараби. На вечер были приглашены студенты химико-механического колледжа. Ребята познакомились с биографией уникального философа, мыслителя, математика. Послушали выдержки из сочинений Аль-Фараби – «Книга о смысле философии», «Примечания к философии». Был показан документальный фильм с комментариями ученых о значимости Аль-Фараби.

На вечере студенты смогли ознакомится с выставкой книг из фондов научной библиотеки музея. Книги рассказывают читателям о жизни и деятельности, а также философских взглядах Аль-Фараби.

 

WhatsApp Image 2020 01 28 at 16.52.22 1WhatsApp Image 2020 01 28 at 16.52.23 1

Өлке тарихын ғылыми- зерттелуін қамтамасыз ету бөлімі «Ертіс» мультимедиялық музейінде Ұлы Даланың Ұлы ақыны, ойшыл, дана Абайдың 175 -жылдығына арналған «Ұлы Абай мұрасы» көрмесінде Семей қаласының Абайдың әдеби-мемориалдық музей қорынан бірегей экспонаттар ұсынды. Әсіресе, ХІХ ғасырдың соңындағы – ХХ ғасырдың басындағы құнды жәдігерлер, ақынның жеке заттары, Ж. Шарденовтың «Жас Абай» суреті алғашқы рет қойылды.

Отделом научно-исследовательского обеспечения истории края была представлена выставка, посвященная 175-летию Великого поэта, филосософа Великой степи Абая Кунанбаева по теме «Наследие Великого Абая» в мультимедийном музее «Ертіс». На выставке были представлены редкие экспонаты из фондов Литературно-мемориального музея Абая г. Семей. Особую ценность представляют артефакты конца ХІХ – начала ХХ вв., личные вещи поэта, впервые была представлена картина Ж. Шарденова «Молодой Абай».

 

DSCN9825DSCN9813DSCN9844